Dla chromatografistów gazowych radzenie sobie z wysokimi temperaturami jest rutyną. Jednym z najczęstszych pytań, jakie otrzymujemy od klientów, jest: Jaka jest maksymalna temperatura, jaką może osiągnąć kolumna GC?
W tej technicznej wskazówce szczegółowo omówimy ten temat, ale cofnijmy się o krok i zacznijmy od podstaw.
Wszystkie kolumny i fazy stacjonarne mają określony zakres temperatur, w którym są stabilne i działają przez długi czas.
Ten zakres zwykle określa granice temperatury dla kolumny kapilarnej, ale może się zmieniać wraz z fazą, rodzajem zastosowanej średnicy i długości kapilary, grubością filmu. Zwykle limity temperatury są wydrukowane na etykiecie pudełka lub są wydrukowane na metalowej etykiecie na klatce lub w certyfikacie jakościowym. Jeśli nie możesz ich znaleźć, a nie jesteś pewien jaki jest limit Twojej kolumny, zapytaj bezpośrednio nas, swojego doradcę technicznego ds. sprzedaży.
Nota bene Przekroczenie limitów temperatury może prowadzić do trwałego uszkodzenia kolumny i utraty sprawności.
Górną granicę temperatury określa się zwykle za pomocą dwóch liczb (np. 340/360 °C). Czasami może być jedna liczba.
Pierwsza liczba, to temperatura nazywana maksymalną temperaturą izotermiczną. Jest to najwyższa temperatura, na jaką kolumna może być wystawiona przez dłuższy czas. Druga temperatura nazywana jest maksymalną temperaturą programu. Kolumnę można używać w tej temperaturze przez ok. 10 minut. Przekroczenie górnych granic temperatury powoduje uszkodzenie fazy stacjonarnej. Krótkotrwale wystawienie kolumny na za wysokie temperatury nie powoduje natychmiastowego zniszczenia kolumny. W większości przypadków ta ekspozycja zmniejszy sprawność kolumny. Wielkość utraty sprawności zależy od temperatury, czasu trwania ekspozycji na tą temperaturę, fazy stacjonarnej i ilości tlenu obecnego w gazie nośnym. Większe uszkodzenia występują przy dłuższych czasach ekspozycji, większych przekroczeniach temperatury, wyższych stężeniach tlenu i braku przepływu gazu nośnego.
W ramach maksymalnych limitów temperatury kolumny mają zwykle również minimalną granicę temperatury (tj. -60°). Poniżej dolnej granicy temperatury faza stacjonarna traci swoje właściwości chromatograficzne. Jeśli kolumna pracuje poniżej dolnej granicy temperatury, piki stają się szerokie, ale nie obserwuje się trwałego uszkodzenia, piki odzyskują swój kształt, gdy kolumna jest ponownie ogrzewana powyżej dolnej granicy temperatury. Chłodzenie kolumny w celu skupienia próbki z przodu kolumny nie uszkadza kolumny. Charakterystyczne rozdzielenia powracają do „normalności”, gdy tylko kolumna nagrzeje się ponad jej dolną granicę. W temperaturach poniżej –60 °C może występować kruchość kapilar z topionej krzemionki.
Zwróć uwagę na naszą następną wskazówkę, w której nadal będziemy odpowiadać na to pytanie...
